Geen heimwee naar onze oude stek, Cruchot?
De tijden veranderen, adjudant, en wij moeten mee.
Kom binnen.
Mag ik je stofzuiger even lenen? - Natuurlijk, Germaine.
Toch lekker ruim hier, hé? Bedankt, Josépha.
Dit bakbeest lijkt afschrikwekkend, maar dat is het eigenlijk niet.
In een oogwenk weet deze machine op alles een antwoord.
Zelfs de intiemste geheimen van onze medeburgers kent hij.
Neem bijvoorbeeld het dossier van Cruchot.
Adjudant, met alle respect, maar dat weiger ik.
Er zal niks van kloppen.
Cruchot, Ludovic, Maryvonne.
Geboren op 31 juli in Courbevoie.
Neiging tot hypocrisie en schizofrenie.
Als kleuter beet hij z'n vriendjes. - Helemaal niet.
Trok vliegen hun vleugels uit. - Een libel. Eén keer.
Plaste in bed tot z'n veertiende. Cruchot toch...
Plassen nooit. Het andere wel.
Niet bepaald democratisch. - Ruim het bureau van de adjudant op.
ledereen doet mee. Perlin, jij blijft hier.
Blond. 1,70 meter, op het eerste gezicht.
Borstomtrek, heupomtrek... Haar adres...
Haar telefoonnummer... Mijn gegevens...
Kunnen wij tweeën niks doen samen?
Ja, bij m'n ouders in Zweden.
Perlin, blijf daar van af. Kom mee.
Geef acht.
Op de plaats rust. En heren, bevalt de nieuwe omgeving u?
Heel goed, kolonel, heel goed.
Geen problemen met de computer?
Het ziet er veel ingewikkelder uit dan het is.
U heeft hem al getest, zie ik.
Wat is dat voor viezigheid? - De machine.
Wie heeft het gewaagd?
Ik stel een onderzoek in. - Laat maar.
Hoe dan ook, jullie kennen de machine al.
Wij zelf zitten nog met een verouderd model op het hoofdkwartier.
Gebruik hem voortaan uitsluitend beroepsmatig...
...en niet voor uw persoonlijke waanideeën.
Heren, ik heb weer een zware taak voor u.
U bent in staat hoffelijk met vrouwen om te gaan.
Stel me niet teleur.
Vier jonge vrouwelijke hulpkrachten komen hier bij u stage lopen.
We zullen misschien wat krap zitten.
Dan zitten we wat dichter bij elkaar.
Ze logeren bij de zusters. Dat is zo afgesproken.
Wanneer komen ze aan?
Met de trein van 15.45 uur in Hyéres.
Ze moeten nauw met u samenwerken. Maar let op.
Vermijd risico's.
Let op hun veiligheid. Dat is het, heren.
Geef acht. Geef acht.
Hang niet de bink uit. Denk aan wie en waar je bent.
Niet op een gemengde school. Denk daaraan.
Wat bent u een macho, chef. - Vier dagen op water en brood.
Dan zul je wel...
Mag ik mee naar het station? - En ik?
Ik ook niet? - Nee, zei ik.
Stilte. De hoffelijkheid gebiedt dat de hoogste in rang gaat.
Dus ga ik.
Mag ik met u mee, beste adjudant? - Onderkruiper.
Ja, als chauffeur. Jullie letten op de winkel.
Daar, gendarmes.
Vooruit.
Dames, welkom. Cruchot, de bagage.
Wij logeren in pension Les Bleuets.
We nemen u mee naar de gendarmerie.
En jullie logeren bij de nonnen.
Excuseer me, dames, ik ben te laat.
Tot ziens. Tot ziens.
Cruchot, we gaan terug.
Het waren onze gendarmettes niet. - Welnee.
Je hebt me voor niks laten komen. - U hebt het bevel gegeven, adjudant.
Wat? Ik? - Ja, u.
Of nee, ik was het. Ik zie het weer voor me.
Sneller.
Geef mij het stuur.
Kopjes en schoteltjes. - Jam.
Suiker en thee.
Citroen.
Lepeltjes en servetten. - Melk.
De petit-fours. - En de bloemen.
Wat nu? - Ze zijn er, adjudant.
In de wachtkamer. - Blijf hier.
Ze vergallen alles voor ons.
Adjudant Gerber. Dames, welkom. Wachtmeester Cruchot.
Kepie. - Heb ik op.
Zet hem af.
Christine Rocourt.
Marianne Bonnet.
Isabelle Leroy.
Yo Macumba.
Hoe komt u hier? - We hebben de trein gemist.
Met het vliegtuig en een taxi.
Ga toch zitten. Ik heb voor een versnapering laten zorgen.
Dat was alles. Ga nu maar.
Nee, ik doe het wel.
Lieve kinderen, ik wil jullie deze eerste keer vooral geruststellen.
Ik hoop dat onze samenwerking vruchtbaar en openhartig verloopt.
Ik ontvang u zeer goed, adjudant.
Hier, adjudant.
Cruchot, heet. Heet, Cruchot.
Ga zitten. Ga zitten en maak je heel klein. Heel klein.
We storen toch niet?
Nee hoor, helemaal niet.
We verwelkomen net onze jonge stagiaires.
Dat wordt een idyllische stage.
Madame Cruchot. En m'n vrouw, Madame Gerber.
De meisjes logeren bij de zusters.
Zullen we ze daar maar naartoe brengen, adjudant?
Natuurlijk. U bent dus vrij tot morgenochtend.
Zorg dat u hier bent om zeven uur.
De sleutels... De sleutels van de...
De sleutels van de Mehari.
Kom een andere broek aantrekken.
Rust maar goed uit. Na jou, lieve.
Zo, schattebout... Wezen winkelen?
Ik heb een trui voor je. Playboy-achtig genoeg, hoop ik.
Pas hem maar eens.
Wil iemand ons wegbrengen?
De sleutels.
Hier zijn de sleutels.
Klaar, meisjes?
Vrouwen in de gendarmerie. En een zwarte erbij.
Josépha, onze beschaving loopt op haar laatste benen.
Voor jou wordt het misschien een tweede jeugd.
Nee, schattebout. Nooit krijgen zij de man in mij te zien.
Voor hen zal ik alleen hun chef Cruchot zijn. Wacht maar.
Overdrijf niet. Die meisjes zijn ons opgedrongen.
Dat was een bevel, en bevelen voer je uit. Punt uit.
Zo'n onaangenaam bevel is het toch niet?
Afwachten wat ze in het veld waard zijn.
Kijk hoe ik het doe.
De papieren van uw voertuig. - Ik heb geen overtreding begaan.
Maak uw kofferbak open.
Ik zag meteen dat hij in orde was. Kwestie van ervaring.
Mag ik eens proberen?
Dag meneer. Een kleine controle. Mag ik uw papieren zien?
Heel graag.
Dank u, dat is alles. - Zelfs geen klein proces-verbaaltje?
Preventie is beter dan repressie. Tot ziens.
Deed ik het niet goed? - Ik heb een vliegje in m'n oog.
Laat eens zien. - Misschien moet ik... Zo, ja.
Zo, ja. Daar zit het, ja. Ja, het gaat al veel beter.
Ja, het is al veel beter.
Alles naar wens? Hoepel op, jij.
Er zat een vliegje in m'n oog. Het is al weg, chef.
En? - Er naartoe.
Opgehoepeld, jullie.
Ben je ziek, ouwe?
Je krijgt precies vijf minuten.
Stap op, we krijgen ze wel weg. - Verdomme, m'n motor.
Gaat het?
Christine...
Kom, kom. Wacht.
Wat heb je mooie ogen.
Hulp nodig, Perlin? - We hebben een bende afgeschud.
Nee, chef, nee. - Naar de auto. Naar de auto.
Kom dichterbij, schatjes. Kom dichterbij.
Halfnaakte schepsels begluren. U stelt me teleur, Mr Cruchot.
U vergist zich. M'n mannen gaan te ver met onze meisjes.
Gaat u zelf niet te ver?
U bent van de duivel bezeten. - Ik hou toezicht.
Echt waar?
Kijk, kijk daar maar.
Ziet u die smerige Beaupied met de zwarte?
Een echte zwarte is dat.
Ziet u ze? - Nee, niks.
Wacht. Nee, ze zijn er niet meer. Ze zijn weg.
We zijn hier. - Jullie waren daar.
We komen net aan, chef. - Inderdaad.
Komt door de zon, chef.
Verman u. En weet wel: als u tegen ons liegt, liegt u tegen God.
Kom, zuster Thérése.
Ik krijg jullie wel. Jij hebt hem meegelokt, hé?
Hoezo? - Pootjebaden.
Wat is dat? - Zweet, chef. U terroriseert ons.
Wat een vreselijke kop. We gaan terug. Volg me.
Nu jij. Gezag in je blik, afgemeten gebaren...
...en soepele overgangen. Vooruit.
Nog een beetje stram. Wacht.
Opnieuw vanaf het begin.
Chef, wat gebeurt er? Heeft u dat allemaal gedaan?
Ze kijken naar mij in plaats van naar de borden.
Hoe zou dat nou komen, chef?
Geef acht. Wegwezen hier.
Nou, ik ben doodmoe.
Ik kan niet eens meer gaan dansen.
Die Cruchot wil ons echt nekken.
We moeten ze ook in de praktijk laten staan.
Morgen laten we ze alleen los.
Nog een glaasje wijn? - Nee, dank u.
Wat voeren ze nu uit? - Nu zijn ze vrij.
Ik ga eens kijken in de stad. - Nee, laat ze met rust.
Ga naar bed nu, hop. - Dank u. Goedenacht.
Ik ga toch een kijkje nemen.
Kijk, Yo, dit zat in m'n tas.
Wacht vanavond om 11 uur op me. Uw toekomst kan ervan afhangen.
Een vriend.
Te gek, hé? - Een gendarme?
Wat dacht je? - Laat je je licht aan?
Nee, ik ga slapen. - Zeker weten?
Dat is hem. Dat is hem.
U weer. - Ik niet, het was de ander.
Net zoals op het strand. U misdraagt u.
Maak dat u wegkomt. Eruit. Donder op.
Ik zal hem krijgen. - En jullie naar bed. Hop.
U was het dus, hé? - Hoezo? Wat was ik?
Deugniet. Doe maar niet alsof je nergens van weet.
Ludovic.
Kom naar boven.
Geef acht. Geef acht.
Wel, nog altijd de zaterdagavondkoorts?
Nachtelijke uitstapjes bij de jongedames.
Ik had een gitaar moeten kopen in plaats van een trui.
Honnepon, ik kan alles uitleggen.
Laat maar, ik heb je net bezig gezien.
Dat meisje is ziek. Een sukkeltje is het, ze kwijlt.
Denk je dat ik gek ben?
- Ja.
Lieg niet. Zuster Marie-Ange heeft me net opgebeld.
Jij weet niks. Maar ik straks wel.
Wacht vanavond op mij.
Uw toekomst kan ervan afhangen.
Dat zegt jullie ook niks? - Het is getypt op de oude machine.
Waar is die? - Geen idee.
Jullie weten nooit wat.
Ik weet het wel, chef. Hij staat in de kelder.
Naar de kelder. Naar de kelder.
Oké, ga maar weg.
Kom binnen.
Wat wil je?
Ik denk dat dit van u is, adjudant.
M'n vrouw naait hem er wel aan. - Uw vrouw?
Ze is naar haar zus. - De zus die...
Waar heb je die knoop gevonden? - In de kelder.
In de kelder? Wat deed jij daar?
Dit is getypt op de oude machine door degene die dit kwijt is.
Je beschuldigt me?
M'n vrouw dacht dat ik daar was gisteravond.
Maar ik hield alleen toezicht.
Je bent echt gebeten door het spionnenvirus.
Ik zou voor u door het vuur gaan, maar nu verdenkt m'n vrouw me...
Geef u aan, adjudant. Mijn echtelijk geluk hangt ervan af.
Dat begrijp ik. Dat begrijp ik, Cruchot.
Maar ik moet jou ook iets bekennen. Ik heb een gekke bui gehad.
Het was een moment van verstandsverbijstering.
Cruchot, zwijg erover tegen Germaine.
Ik vind niet dat de kleine Ludovic nu moet boeten.
En als de Grote Beer Ludovic eeuwige dankbaarheid zou zweren?
Cruchot, vraag me alles wat je wilt.
Alles? - Alles.
Geef acht.
Generaal. - Tot uw orders, generaal.
Alle ochtenden kom je een lofdicht over mijn grootheid declameren.
Op rijm. - Het zal rijmen, generaal.
Ik hou van u, generaal. - Ik hou van u, maarschalk.
Ik hou van u, maarschalk. - Ik hou van u, maarschalk.
Zo hoort het.
Ik maak nog een ommetje. - Pas maar op.
Wil je m'n zender mee?
Vooruit, meisjes, naar bed.
Vanavond om 22 uur, Plage des Boucaniers. Ik moet u iets meedelen.
Vrees niets. Het is beroepsmatig.
Eer zij u, dappere soldaat, koene gendarme.
Het zijn uw heldendaden die ons hart verwarmen.
Uw kracht is immens en uw moed uniek.
Wij omhelzen uw beeld, o Cruchot Ludovic.
Is het zo goed, generaal?
Hebben jullie Isabelle gezien? - Ze is verdwenen.
We zeiden het nog: Ga niet alleen weg.
Het wemelt hier van de versierders.
Isabelle Leroy is verdwenen.
De Mehari staat bij de baai van de Boucaniers.
Niemand. Alleen een handtas. - Van Isabelle Leroy.
Laten we de auto hier, of brengen we hem terug?
Kam de omgeving uit. Wat doen we, adjudant?
Los dat zaakje op, en neem Yo Macumba mee.
Laat haar zien hoe professionals werken.
En?
Niks te zien. - Ze is niet in rook opgegaan.
Ze is ontvoerd, dat is duidelijk.
Kijk hier maar.
Hier eindigen de sporen. Hier is gevochten.
Hier is een lichaam naar zee gesleept.
Wat een onzin, al die James Bond- theorieën. Waardeloos.
En dit dan?
We maken ze wijs dat ze met een maniak te maken hebben.
We moeten hun aandacht afleiden. Ze mogen niet onze kant op kijken.
Wij hebben het eerste stuk van de puzzel. Niet overhaasten.
Eerst moeten we alle elementen in handen hebben.
Doe wat nodig is.
Alles goed verlopen?
Er was een matroos die me uitnodigde op z'n jacht.
De versierders. - We halen Marianne op.
Waar is ze naartoe? - Marianne.
Was het wel hier? - Hier hebben we haar afgezet.
Kijk.
Als ik bedenk dat ze ons die meisjes hebben toevertrouwd.
En ze jatten er twee na elkaar.
Ze zijn niet echt verdwenen.
Ze houden ons voor de gek. - Ben jij zeeziek of zo?
Je hebt er belang bij ze snel terug te vinden.
Als de kolonel dit hoort, worden we overgeplaatst naar Maubeuge.
Of naar de Kerguelen-eilanden. Ken je die?
Ik verzeker je dat dat vooruitzicht me niet aantrekt.
Binnen. Weet je waar de Kerguelen- eilanden liggen?
Wat is er? - Dit zat bij de post, adjudant.
Ze waren zo schattig in hun uniformpjes. Zoek ze niet.
Tegen niemand een woord, of je ziet ze nooit terug. Het Brein.
Het Brein. Verdomme.
Adjudant, de kolonel komt.
De kolonel. ledereen zwijgt als het graf.
Aan het werk. Alsof er niks aan de hand is. Aan het werk.
Kolonel.
Hoe maken de stagiaires het?
Heel goed, kolonel. - Mooi.
De minister komt eind van de week op inspectie.
Bereid je voor om hem voltallig te ontvangen.
Dat komt slecht uit, kolonel.
Waarom?
Augustus is zo'n drukke maand.
Ach wat. Nu wil ik kennismaken met de jongedames.
Nou, kolonel, vanmorgen is er eentje...
Kom mee, kolonel.
Geef acht.
Op de plaats rust.
Zoals u ziet hebben de jongedames XXX zich goed geïntegreerd.
Heren, naar uw sector. Laat ons alleen.
Dames, tevreden over uw dagelijks werk hier?
Stel u voor en geef me uw indrukken.
Christine Rocourt. Heel tevreden.
Bent u Yo Macumba niet? - Ja, kolonel.
U hebt toch geen klachten, hoop ik?
Nee. Wij delen de risico's met de mannen.
Laat ze niet te veel risico's nemen. Dat had ik toch gezegd, niet?
Begraaf ze ook niet in de papieren.
Laat ze initiatief ontwikkelen, maar voorzichtig.
Komt voor elkaar, kolonel.
Ondanks alle voorzorgen blijven ongelukken altijd mogelijk.
Nee. Dan liggen jullie eruit.
Waar zijn de andere twee?
Ze waren toch met z'n vieren? - Met z'n vieren. Nietwaar?
Eén en één is twee. Plus twee is vier, inderdaad.
Daar zijn ze. - Waar?
Op het kruispunt. Ze regelen het verkeer.
Tussen Maubeuge en de Kerguelen-eilanden.
Nee, op kruispunt zes, kolonel. Een erg ingewikkeld kruispunt.
We gaan kijken. Is het ver?
Ja. De omleiding meegeteld, moet je wel een uur rekenen...
Twee. Twee uur, kolonel. Los het op of ik ontplof.
Dat valt tegen, hé chef.
Maubeuge is ook best leuk.
Schatjes. Kom mee. Vooruit, naar boven. Snel, snel.
Kleed jullie uit. Dat is een bevel. Geef me jullie kleren.
Als het een bevel is... - Vooruit dan maar.
Vooruit. En nu de rest. Zo, ja.
U negeert stoptekens. - Dat stond er niet.
Nee, alstublieft, het is vakantie voor ons.
Ik zal het door de vingers zien. op één voorwaarde. Kom mee.
Tijd voor de fles.
Trek dit aan. Geen vragen. Uw vriendin ook.
Dat is m'n man. - Ja, ik heet Georges.
Maak u geen zorgen. We rijden binnendoor en zo komen we er wel.
We rijden nu al drie kwartier binnendoor en we zijn nog nergens.
Wat duurt die weg lang.
Er zijn lange wegen binnendoor.
Gerber, is het nog ver? - Ik zei twee uur, kolonel.
Volgens mij rijden we rondjes. - Dat ziet iedereen, kolonel.
Ik raad je aan ze te vinden.
Hallo, Delta 3.
We komen. Ze zijn op het kruispunt van de Drie Hoeves.
Waarom zijn jullie verhuisd?
Ze geven blijk van initiatief, kolonel.
Laat hen praten. Of zijn ze stom?
Wie is Isabelle Leroy? - Zij.
Ik heb een ruiter gekend in Saumur.
Dat is dan geen familie van mij. Mijn vader is slager, kolonel.
Marianne Bonnet. Haar vader was onderluitenant bij de alpenjagers.
Zij heeft een roeping.
Mama en ik houden van knappe mannen in uniform.
Mannen zoals u, kolonel.
Wat hebt u een klasse. - Het wordt laat, kolonel.
Gerber, val deze dame niet in de rede.
Wat doet u hier met dat kind? - Het was achtergelaten.
Misschien door een vrouw zonder middelen.
Geef hier. Je houdt hem zo onhandig vast.
Neem hem over, breng hem naar een créche of zo.
Ze kunnen goed met elkaar overweg.
Pas op, Gerber. Geen zedenkwesties in de familie.
Roep nu de andere twee. - Die hebt u al gezien.
Ik wil ze nog eens zien.
Cruchot, ga ze halen. - Ga ze halen.
Ze kunnen niet lang wegblijven.
Weten jullie dan nooit waar ze zijn?
Kom hier, jij. - Mevrouw.
Excuseer, kolonel.
Schiet op. Schiet op. Vooruit.
Heb je er twee nodig? - Twee wat?
Twee halfnaakte meisjes bij ons.
Dat zet ik hem betaald, wacht maar.
Over wie heb je het? Lieg niet of ik ga gillen.
U bent geobsedeerd. - Voor sacramentsdag.
Snel. Snel.
Die kant op.
Blijf hier. Maak het niet nog moeilijker.
Hebt u m'n man gezien? - Hij heeft het erg druk.
Nee maar. Ik vermoord hem. Ik pleeg zelfmoord.
En ik wil scheiden.
Pardon, mevrouw. U bent al terug?
Een goede reis gehad?
De thuiskomst was minder.
Ze zijn bij u. - Bij mij? O nee.
Jawel. - Nee.
Zullen we nog versterking halen?
Honnepon, ik leg je alles uit.
Van wie moesten ze zich uitkleden?
Van hem. - Van hem.
Ik krijg jullie wel. - Daar doe je alles voor.
De boot zinkt. We verdrinken. Kleed jullie snel aan.
Jij ook, liefje. - Hou je mond of ik bijt.
Na z'n inspectie hier ontvangt de minister de president van Boungawa.
Weet u hoe die president heet?
Leopold Macumba.
Dus ons nege... ons zwartje... - Zijn dochter.
Ze zei niks omdat ze geen voorrechten wou.
Mooi van haar - We moeten dus goed op haar letten.
Daar zijn ze. - Eindelijk.
Dames, we hebben jullie wat vlug losgelaten.
En ik wil jullie nog even spreken onder vier ogen.
Maak dus alles in orde voor het officiële bezoek eind van de week.
Alles is dus in orde gekomen. Dankzij wie?
Dankzij mij, Gerber. - Geef acht.
Yo Macumba is de dochter van de president van Boungawa.
Dankzij jouw trucjes waren we bijna op onze bek gevallen.
M'n vrouw heeft me bijna afgemaakt.
Afgelopen dus met je grote bek. Begrepen, Cruchot?
Geef acht. - Tot uw orders, generaal.
Verdomme. - Verdomme.
Als u iets nodig hebt, vraag het rechtstreeks aan mij.
Dit is m'n privé-nummer.
Wat aardig, kolonel.
Alleen voor u en uw vrouwelijke collega's.
Voor als ze raad nodig hebben.
We missen er dus twee.
De laatste twee mogen we zeker niet kwijtraken.
Vooral de zwarte niet. De zwarte vertrouw ik jou toe.
Dus elk de zijne, Cruchot.
We mogen geen duimbreed van ze wijken.
Komt voor elkaar, adjudant.
Binnen. Wat willen jullie?
U hebt de waarheid kunnen verbergen voor de kolonel.
Maar hoe wilt u ze terugvinden?
Jullie hebben een idee, hé? - Meer dan één.
Ik moet nu weg. Tot straks.
Tot straks. Nee wacht, ik ga met je mee.
Waar ga je naartoe? - Naar de apotheek.
Corypol-oogdruppels verkoop ik maar heel zelden.
Zal ik ze bestellen voor u? - Nee, laat maar.
Twaalf francs, meneer.
Een biertje voor mij.
U vaart op een mooie boot.
Waarom legt u zo ver van de haven aan?
Wilt u hem zien? - Ik ben dol op boten en zeelui.
Op sommige tenminste.
In m'n vrije tijd. Als ik met iemand als jij een afspraakje had, nou...
Kom dan in je uniform. Waarom niet nu meteen?
Goed. Ik bel eerst, dat moet zo.
Ja, natuurlijk. Ik geef haar door.
Juffrouw Macumba...
Hallo? Ja. Wat is er? - Isabelle had toch oogdruppels?
Ze blijken die druppels niet vaak te verkopen.
Ik ben hier met de man die ze net kocht in de apotheek...
Christine. Hallo? Ze is weg.
Waar ga je naartoe? - Naar Christine, in de haven.
Was hier geen jonge agente? - Daar, bij de telefoon.
Haar adresboekje. Het nummer van de gendarmerie.
Juffrouw Rocourt. Juffrouw Rocourt.
Waar is Christine? - Alleen dit lag er nog.
Ik hierlangs, jij daarheen.
En ik daarheen. - Ja. Nee.
Deze volg je op de voet. Als je die verliest, kunnen we harakiri plegen.
Waar is het dichtstbijzijnde strand? - Die kant op.
Juffrouw Macumba.
Haar tas...
Adjudant...
Nee, adjudant. Nu mag u de moed niet verliezen. We moeten handelen.
Ik kan niet meer. Ik bel de kolonel.
Hallo? Ja, ik ben het.
Wat? Hoezo?
Ik kom.
Daar komt hij.
Geef acht.
Gerber.
Je hebt me mooi voor schut gezet.
Je krijgt vier meisjes om op te leiden en jullie laten ze kidnappen.
Te weinig mankracht. - Wil je een opsporingsbericht?
En het ergst van al is nog die zwarte. Een ramp.
Als president Macumba dit hoort...
Weten jullie hoeveel olie hij levert?
Jullie gaan die meisjes zoeken. En zonder auto.
Neem jullie fiets maar, zoals vroeger.
Dan voel je hoe het is zonder olie.
Herinner je je die jonge agente nog die kwam bellen?
Heeft die hier met iemand gepraat?
Ja, met een matroos. - Van welk jacht?
Welk? Nou, u weet ook wel dat hier heel veel boten zijn.
Al moeten we ze een voor een doorzoeken...
Met Olsen. Ze willen alle boten doorzoeken.
Er ontbreekt nog een element.
Dat moeten we vinden. Maak ze intussen maar bang.
Maar zonder excessen.
Dat mes had me bijna geraakt. - En die geranium dan.
We maken dus vooruitgang. Dat Brein wil ons bang maken.
Wat is dat? Wat is dat?
Hou vooral op met zoeken, of ze gaan er allemaal aan. Het Brein.
Germaine. Germaine. - Josépha. Josépha.
Germaine. Germaine...
Wat gebeurt er? - Je bent er nog.
Germaine. - Ze is er niet.
Kom in geen geval buiten.
Blijf binnen, dat is een bevel.
Ludovic, wat bezielt je?
De vrouw van de adjudant. Waarom?
Het vierde meisje had geen armband.
De adjudantsvrouw misschien wel.
Ze hadden ons gezegd: alleen de meisjes in uniform.
Wie draagt de laatste armband? Misschien een nieuwe gendarmette.
We moeten haar vinden. Snel.
En nu m'n vrouw. Dit is echt te veel.
M'n kleine Germaine...
Ze doen haar vast geen kwaad, adjudant.
M'n kleine Germaine...
We moeten toeslaan, adjudant. - Een val opzetten.
We moeten hem lokken met een vrouw in uniform.
Er zijn geen vrouwen meer. Ze zijn alle vier weg.
En nu ook die arme Madame Gerber.
Toch wel. Toch wel.
Denk goed na. - Ik denk na, maar ik vind niks.
Denk beter na.
O nee. Niet Josépha.
Niet Josépha.
Cruchot, nu komt het erop aan.
Laat haar een uniform aantrekken. Dat is een bevel.
Ik moet meewerken aan de arrestatie van die maniak.
Weigeren zou misdadig zijn.
Neem die tas ook mee. En dit. Details zijn belangrijk.
Klaar? - Tot uw orders.
Als haar iets overkomt, vreet ik uw lever op met blokjes spek.
Over vijf minuten gaat u alleen naar buiten en volgt u deze weg.
Cruchot. Waar is Cruchot?
Cruchot, jij wacht haar hier op.
Ik haat u. - We houden u in het oog.
Ik zet mannen op alle strategische punten.
Ik verbied het je. - Heb je een beter idee?
Ja.
Hier Vijgenboom. Neem over, Citroenkruid.
Hier Citroenkruid. Ik verlies haar niet uit het oog.
Citroenkruid aan Amandelboom. Ze wordt gevolgd.
Nou, die verdedigt zich.
Papa Cruchot houdt zich thuis vast ook gedeisd.
Een nieuwe, met armband. Ik wou haar oppakken, maar het is mislukt.
Het ruikt hier naar politie.
Frambozenstruik, ze komt uw richting uit.
Begrepen.
Hallo Suikerriet, hier Frambozenstruik. Je vrouw komt hier net voorbij.
Waar is ze gebleven?
De armband. Het laatste deel van de code.
Niet bepaald Miss Universe. O nee, een travestiet.
Een gendarme. Sluit hem op bij de meisjes.
Jullie hebben het lokaas laten opeten.
En waar is Cruchot nu?
Wat doet u hier?
Wat? Bent u dat?
We hebben u de hele nacht gevolgd, in uniform.
Ludovic is in mijn plaats gegaan.
Waar is hij? - Dat was u dus niet daar?
We vinden hem wel terug. - Is hij ook ontvoerd?
Had hij maar moeten gehoorzamen.
Zoek hem, snel. Dit duurt al te lang.
Anders laat ik het rampenplan in werking stellen.
Wat willen ze dan? - Onze armbanden.
De mijne niet.
Wie ontvoert nu vijf vrouwen voor hun armband?
Jij. Kom hier. Snel. - Nee, laat hem hier.
Dag, meneer Cruchot.
Uw computer bevat interessante informatie.
Voor wie een code heeft met zestien cijfers.
Vier cijfers gegraveerd in vier armbanden, dat zijn...
Zestien cijfers. Heeft u ze daarom ontvoerd?
De vier armbanden zijn op een andere plek gemaakt.
De meisjes wisten nergens van.
Hou die armbanden dan en geef me de vrouwen terug.
Eerst wil ik de code testen. Zonder getuigen.
En voor de minister komt.
Moet de gendarmerie leeg? - Eén uur.
En waarschuw niemand, of de dames...
Krijg ik ze dan meteen terug? - Beloofd.
M'n zoon. Nu loop je ook al rond in vrouwenkleren.
Wat een duivelse fantasieën. - De natie is in gevaar.
Eindelijk. We hebben je de hele nacht gezocht.
Waar was je? Wat is je overkomen?
Ik ben alles vergeten. Ik werd wakker onder een olijvenboom.
Je hebt onze laatste operatie laten mislukken.
Hij is toch maar in mijn plaats gegaan.
Toch een mooi gebaar, nietwaar?
Onze vrouwen zijn nog steeds foetsie.
Kan me niet schelen. - Het komt wel in orde.
Naar de mis, jij. - Ik ben niet katholiek.
Ga je dan laten dopen.
En jullie drieën...
Ga met hem mee en breng elk twee jerrycans wijwater mee.
Helpt dat om ze terug te vinden? - God heeft het beloofd.
En jij, Josépha, ga boodschappen doen.
Boodschappen. - Heb ik al gedaan.
Ga terug. - Wat heb je dan nodig?
Drie meloenen.
Wat betekent dit allemaal? Moet ik soms zuurstokken halen?
Het is vijf voor. Haal zes pakjes tabak voor me in Cogolin.
Waarom in Cogolin? - Daar is hij beter. Het microklimaat.
Wat zal die tabak oplossen?
Vraag me geen uitleg, maar vertrouw me, in naam van Frankrijk.
En de vrouwen? - Buiten, in de auto.
Na de levering.
Stuur hem weg.
Wat is er? - Ze hebben m'n...
Ze hebben m'n jatfiets gebromd.
Wat kan ik daaraan doen? - De dief aanhouden.
Ik heb geen dienst. - Dan wil ik een aanklacht indienen.
Er is toch iemand. - Nee.
Ik zie iemand. - De kat.
Ze is razend. Ze heeft me gebeten. Ik ben besmettelijk.
Klaar. Ik heb ze.
Vooruit, kom mee.
Hier zijn ze. - Bedankt.
M'n vrouwen. - Stap in, meneer Cruchot.
U had me uw woord gegeven.
meneer Cruchot.
Wat bedoelt u?
Wij hebben nu de plannen van de XZ-raketten...
...die u wil installeren op de Iles de Lérins.
En nog wat informatie over Larzac.
Maar u en uw gendarmettes weten nu al veel te veel.
En dat risico moeten wij beslist elimineren.
Het zou me verbazen als ze ons nu nog vrijlaten.
Wat hebben ze met Cruchot gedaan?
Wat ze ook met ons zullen doen.
Dan maken we ons mooi voor Onze Lieve Heer.
Dit is mijn tas niet, maar de jouwe, Yo.
Godzijdank, we hebben nog een kans.
Je fameuze zendertje. Is het sterk genoeg?
Om wat radioamateurs te bereiken wel.
Je kunt het proberen, maar het is al laat.
Stomkop.
Yo Macumba. Waarschuw de gendarmerie.
Zitten gevangen en zijn in levensgevaar op de Albacora...
Potverdorie.
Bedankt, God. Aardig van U.
Ja, ik kom er aan.
Pas op. Wacht. Zachtjes aan.
Maak de benen vrij. Zo.
Ik heb net een SOS van de gendarmettes gehoord.
In levensgevaar op de Albacora.
Ze vragen om hulp. Snel. - Vooruit.
Duw me niet.
Waarom hebben ze ons ontvoerd?
De geheime code van de computer stond op jullie armbandjes.
Nu zijn we verloren. - Yo heeft een SOS uitgezonden.
Ik begrijp hun geheimdoenerij.
Die machine kent meer staatsgeheimen dan alle inlichtingendiensten samen.
En nu maar verkopen aan de hoogste bieder.
Zullen we ons maar ontdoen van onze gasten?
Welja.
Het touw? Het mes? De revolver?
De zee is diep en de vissen vraatzuchtig.
Ik wil als eerste gedood worden. - Goed.
En jullie mogen allemaal nog een wens doen.
Ik wil m'n laatste momenten in de armen van een man doorbrengen.
Nog één keer het genot kennen... - Zou ook mijn liefste wens zijn.
Bezoedel jullie uniform niet.
Dat trekken we wel uit.
Dat verbied ik jullie.
Voor mij ligt dat anders. Ik ben in burgerkleding.
De ouwe blijft hier. - U bent grof.
Mevrouw is een heel mooie, verleidelijke dame.
Dat zegt u nu pas, Mr Cruchot, nu ons nog zo weinig tijd rest.
We zijn verloren. - Laat je niet gaan, lieve vriendin.
Wie had dit ooit kunnen denken?
De adjudant zeker niet.
Waarom deed u altijd zo koel?
Er was Josépha, de adjudant... Onze wegen waren al uitgestippeld.
Nu lopen ze samen.
Voor altijd? Jawel. Voel hoe m'n hart klopt.
Zeker 110.
U bent in overtreding. De limiet is 75.
Ik slinger u op de bon.
Toe, Ludovic, schenk me nog even wat liefde.
Sta dan toe dat ik u Josépha noem.
Wat aardig dat u toch nog komt. - U hoeft alleen maar dit mee te nemen.
Waar is m'n vrouw? - Daar.
Drinken jullie een glaasje mee?
Heren...
Cruchot.
Adjudant.
Germaine.
Alphonse, ik wist dat je zou komen.
Jullie kunnen blijkbaar goed opschieten. Ik eis een verklaring.
De airconditioning was stuk. De dood naderde. IJzige kou.
Wat warmte onder vrienden. Een mooie, zuivere vriendschap.
De gendarmerie... - Genoeg. Ik wil de waarheid.
Waarom heb je me weggestuurd naar Cogolin voor zes pakjes tabak?
Gefeliciteerd, kolonel. De meisjes waren in goede handen.
Er waren risico's, maar hen kon ik vertrouwen.
Kan ik u even spreken, excellentie?
Stoor ik? - Het is vertrouwelijk, kolonel.
Ongehoord. Straks stichten ze nog een vakbond, de verwaande kwasten.
Excellentie, iemand heeft onze computer geheimen ontfutseld.
Gelukkig hebben we hem kunnen vatten.
We wisten al lang van hem.
We hebben hem gelokt met valse informatie over de code...
...en hij is erin getuind.
Maar meneer de minister, het was dus doorgestoken kaart?
Het was levensgevaarlijk, weet u.
Jullie hebben de klus weer mooi geklaard.
Vier uw overwinning maar verder.
Als de meisjes horen hoe wij zijn beetgenomen.
Maar nee, adjudant. Wij zijn slechts radertjes in een enorm uurwerk.
De meisjes horen vooraan. - Wij kunnen erover meepraten.
Leve de vrouwelijke gendarmes.
Smeerlapperij.
Ze zijn ambitieus, Cruchot. - We krijgen ze wel, adjudant.